Reba.ir مذهبی فرهنگی - مطالب ظهور و نشانه ‌ها

حوادث مصر در آستانه ظهور- قسمت دوم

 یکی از نشانه های ظهور که در روایات مطرح شده، ورود نیروهای غربی یا مغربی به مصر است. شیخ طوسی در کتاب الغیبة، ص 463، از عمار یاسر نقل می کند که گفت: دولت اهل بیتِ پیغمبر شما در آخر الزمان خواهد بود و ظهور آن دولت علاماتى دارد: (از آن جمله) ... غربیان به مصر حمله می آورند. وقتى آنها وارد مصر شدند، همین علامت آمدن سفیانى است.
 
 
 
گفته شد که روایات رخدادهای مصر در دوران ظهور را می توان به هفت گروه تقسیم کرد و ترتیبی منطقی اما احتمالی برای این رخدادها ارائه نمود. در بخش گذشته به بررسی سه گروه از این رخدادها پرداختیم. این سه گروه عبارتند از:

1ـ حرکت انقلابی مردم علیه حاکمان در مصر و دیگر کشورهای عربی
2ـ کشته شدن فرمانروای مصر به دست مردم
3ـ هرج و مرج و نابسامانی در کشور به دلیل فقدان پیشوا

حال به مابقی رخدادهای مرتبط با ظهور در کشور مصر خواهیم پرداخت:

4ـ ورود نیروهای خارجی به مصر

یکی از نشانه های ظهور که در روایات مطرح شده، ورود نیروهای غربی یا مغربی به مصر است. شیخ طوسی در کتاب الغیبة، ص 463، از عمار یاسر نقل می کند که گفت:

دولت اهل بیتِ پیغمبر شما در آخر الزمان خواهد بود و ظهور آن دولت علاماتى دارد: (از آن جمله) ... غربیان به مصر حمله می آورند. وقتى آنها وارد مصر شدند، همین علامت آمدن سفیانى است.

بنابراین ورود این نیروها به مصر اندکی قبل از خروج سفیانی در شام است و با توجه به آنکه سفیانی چند ماه پیش از ظهور حضرت خروج می کند، پس ورود غربی ها به مصر در همان سال ظهور و یا اندکی پیش از آن خواهد بود.

نکته دیگر اینکه این نیروها پس از مصر و غلبه بر آن به سوی شام حرکت خواهند کرد. تبیع که یکی از راویان حدیث است می گوید: إذا دخلت الرایات الصفر مصر فغلبوا علیها و قعدوا على منبرها فلیحفر أهل الشام اسرابا فی الأرض فإنه البلاء. (کتاب الفتن, ص 433)؛ وقتى كه پرچم هاى زرد وارد مصر شدند و بر مصر غلبه کردند و بر منبر آن نشستند (و دستگاه تبلیغاتی مصر را در دست گرفتند)، اهل شام باید در زمین سرداب هایى بکنند (و خود را پنهان كنند). زیرا كه این واقعه، (نشانه) بلا است.

چنین لشکری مسلما با تجهیزات فراوان و ابزارآلات جنگی پیشرفته به این کشور وارد خواهد شد و پس از آن شام را تحت سیطره خود قرار خواهد داد. از امام علی علیه السلام نقل شده که فرمود:

... فَانْظُرُوا إِلَى أَصْحَابِ الْبَرَاذِینِ الشُّهْبِ وَ الرَّایَاتِ الصُّفْرِ تُقْبِلُ مِنَ الْمَغْرِبِ حَتَّى تَحُلَّ بِالشَّامِ. (الغیبه للنعمانی، ص 305)؛ هنگامى كه دو نفر مدعى حكومت در شام به جان هم افتادند، علامتى از علائم الهى است. ... وقتى آن روز فرا رسید، خواهى دید كه سواران مرکب های غیر عربی سفید و سیاه و پرچم هاى زرد، از سمت مغرب می آیند تا به شام می رسند. در این موقع فرزند هند جگر خوار (سفیانى) خروج می کند و پس از آن باید منتظر خروج مهدی علیه السلام باشید.

نکته قابل توجه در این دسته از روایات این است که در برخی از آنها تعبیر «اهل الغرب» و در برخی دیگر از آنها تعبیر «اهل المغرب» دیده می شود. این دو تعبیر، ممکن است یکی باشد و یا اشاره به دو گروه مجزا داشته باشد. بنابراین سه احتمال وجود دارد.

نخست اینکه هر دو تعبیر یکی باشد و مقصود از آن نیروهای شمال غرب افریقا باشد. زیرا از دیرباز به منطقه شمال افریقا یعنی مراکش، الجزایر و لیبی مغرب گفته می شده که امروزه نیز به کشور مراکش، مغرب می گویند.

موید این احتمال، روایاتی است که در آن به جای «اهل مغرب» از «بربر» استفاده شده است. (الملاحم و الفتن، ص 56 و بحار الأنوار، ج 51، ص 163) «بربر» به قبایل فراوانی که در غرب افریقا قرار دارند، گفته می شود. (معجم البلدان، ج 1، ص 368)

احتمال دوم این است که مقصود از هر دو تعبیر، نیروهای غربی یعنی «اهل الغرب» است و در برخی از کتاب ها به اشتباه «اهل المغرب» آمده است.

شیخ علی کورانی, دانشمند بزرگ مهدویت بر این باور است که روایات ورود مغربیان به مصر دو دسته هستند. دسته اول که شامل بسیاری از این قبیل روایات می شود، ربطی به دوران ظهور ندارد و در دوره فاطمیان به حقیقت پیوسته است. اما دسته دوم به دلیل آنکه به صراحت سخن از ظهور حضرت ولی عصر دارد، مربوط به همین دوران است.

با بررسی دقیق این دسته روایت خواهیم فهمید که دسته اول مربوط به ورود مغربیها به مصر و دسته دوم مربوط به ورود غربیها است.

وی در ادامه روایتی را که از کتاب الغیبه شیخ طوسی نقل کردیم، شاهد می گیرد که مقصود روایات این باب «اهل الغرب» بوده و تعبیر «اهل المغرب» که در برخی از روایات ظهور آمده تعبیری اشتباه است. (عصر ظهور، ص 160)

توضیح آنکه کتاب الغیبه از معتبرترین و قدیمی ترین منابع روایی ما است که توسط محدثی بزرگ چون شیخ طوسی (متوفی 460) نگاشته شده است. بنابراین تعبیر «اهل الغرب» صحیح بوده و برخی از محدثان بعدی و یا مستنسخان اینگونه احادیث به اشتباه آنرا به «اهل المغرب» تبدیل کرده اند.

احتمال سوم این است که اهالی «غرب» و «مغرب» دو گروه مجزا اما با هدفی واحد می باشند که یکی متعلق به غرب عالم و دیگری متعلق به غرب قاره آفریقا است. بنابر این احتمال، نیروهای غربی و نیروهای مغربی به همراه یکدیگر وارد مصر خواهند شد و آنجا را تصاحب خواهند نمود.

موید این احتمال یکی از نشانه های ظهور است که اشاره به ورود دو پرچم یعنی دو گروه مجزا به این کشور دارد:

«دُخُولُ رَایَاتِ قَیْسٍ وَ الْعَرَبِ إِلَى مِصْرَ.» (الارشاد، ج 2، ص 369)؛ «وارد شدن پرچم های قیس و عرب به مصر»

 

5ـ انقلاب مردی از مصر و ایجاد حرکت اسلامی در این کشور

یکی دیگر از نشانه های ظهور، قیام مردی مصری است که پیش از خروج سفیانی خواهد بود. محمد بن مسلم که یکی از یاران درجه اول امام باقر و امام صادق علیهماالسلام است، می گوید:

«یَخْرُجُ قَبْلَ السُّفْیَانِیِّ مِصْرِیٌّ وَ یَمَانِیٌّ.» (الغیبة للطوسی، ص 447)؛ قبل از سفیانی مردی مصری و مردی یمانی قیام می کنند.

احتمالا این مرد مصری همان است که در روایت عمار یاسر خواندیم که:

یَخْرُجُ أَهْلُ الْغَرْبِ إِلَى مِصْرَ فَإِذَا دَخَلُوا فَتِلْكَ أَمَارَةُ السُّفْیَانِیِّ وَ یَخْرُجُ قَبْلَ ذَلِكَ مَنْ یَدْعُو لِآلِ مُحَمَّدٍ عَلَیْهِمُ السَّلَامُ. (الغیبة، ص 463)؛ غربیان به مصر حمله می آورند. وقتى آنها وارد مصر شدند، همین علامت آمدن سفیانى است. قبل از آن كسى قیام می كند كه مردم را دعوت به پیروى از آل محمد صلّى اللَّه علیه و اله می نماید.

اما ممکن است مردی که دعوت به پیروی از اهل بیت می کند در شام یا نقطه دیگری از بلاد اسلامی باشد و یا آنکه او کسی جز مرد مصری باشد. اما اگر او همان مرد مصری باشد، می توان چنین نتیجه گرفت که پیش از دوران ظهور در مصر شاهد حرکتی انقلابی با رویکردی متناسب با اهل بیت خواهیم بود که این نکته با وجود علاقه مصریان به اهل بیت از دوران فاطمیون، مساله عجیبی نخواهد بود.

با آنکه روشن است قیام اسلامی مرد مصری اندکی پیش از خروج سفیانی است، اما روشن نیست که زمان دقیق آن پیش از ورود نیروهای خارجی یا در دوره آنها و یا پس از خروج احتمالی آنان است.

6ـ پیوستن نیروهای خارجی مستقر در مصر به سفیانی

قیام سفیانی در شام یکی از نقاط پر رنگ دوران پیش از ظهور است که روایات، به حتمی بودن آن اذعان دارند. اما نکته جالب اینجا است که او با حمایت و یا زمینه سازی نیروهای خارجی خواهد توانست اوضاع را در دست گیرد و فتنه ای بزرگ به پا کند. این مطلب را می توان از سه روایتی که در باب ورود نیروهای خارجی به مصر بیان شد، نیز فهمید.

بنابراین نیروهای خارجی برای جنگ با سفیانی به شام وارد نمی شوند. بلکه زمینه را برای قیام او فراهم خواهند نمود.

اما نکته مهم این است که در این روایات روشن نیست که آیا تمامی نیروهای خارجی مستقر شده در مصر از این کشور به سمت شام حرکت خواهند کرد و یا اینکه برخی از آنها در مصر خواهند ماند؟


7ـ آمادگی برای استقبال از امام زمان و ورود حضرت به این کشور

روایات ظهور حاکی از آن است که حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی فرجه الشریف پس از ظهور وارد مصر خواهند شد و برای مردم آن دیار سخن خواهند گفت. نقل شده که امیر مومنان علیه‌السلام در خطبه ای در باب حوادث آخر الزمان فرمود: ثُمَّ یَسِیرُ إِلَى مِصْرَ فَیَصْعَدُ مِنْبَرَهُ فَیَخْطُبُ النَّاسَ. (بحار الأنوار، ج 53، ص 85)؛ سپس(مهدى و یارانش) به سوى مصر رهسپار مى شوند و حضرت از منبر آنجا بالا مى رود و مردم را مخاطب قرار می دهد و برایشان سخن مى گوید.

از این روایت استفاده می شود که مصر در دوران حکومت جهانی حضرت مهدی عجّل الله تعالی فرجه الشریف تبدیل به پایگاه تبلیغاتی امام زمان خواهد شد و این بدون آمادگی مردم انقلابی این دیار صورت نخواهد پذیرفت.

این روایت گویای آن است که ورود امام به مصر در شرایطی هماهنگ و بستری آماده از سوی مردم برای استقبال از حضرت صورت می گیرد. چرا که در این روایت هیچ سخنی از فتح و پیروزی به میان نیامده است.

حال که نمایی کلی از روایات مصر در دوران پیش از ظهور پدیدار شد، باید این روایات را مورد تحلیل و بررسی قرار داد.

ادامه دارد ...
سید مصطفی بهشتی

نوشته شده در تاریخ جمعه 6 اسفند 1389    | توسط: امین    | طبقه بندی: ظهور و نشانه ‌ها،     | نظرات()

حوادث مصر در آستانه ظهور- قسمت اول

 یكی از نشانه های ظهور، حركت عمومی مردم منطقه و یا مردم كشورهای عربی بر ضد حاكمان است. حاكمانی كه استبداد، زورگویی و ظلمشان چنان مردم را بر آشفته كه جز به كشتن آنان راضی نخواهند شد.
 
 
 
اگرچه روایات پیش بینی حوادث آینده مصر فراوان است اما تنها بخشی از آنها به عصر ظهور مرتبط می شود. روایات پیش بینی فتح مصر توسط مسلمانان و همچنین روایات غلبه مغربی ها بر مصر كه در دوران انقلاب فاطمیان به حقیقت پیوسته است، از جمله روایاتی است كه ربطی به مساله ظهور ندارند و باید مراقب بود كه ما را به اشتباه نیاندازند و با روایات ظهور درآمیخته نگردند. بنابراین برای جلوگیری از این مشكل تنها به روایاتی مراجعه خواهیم كرد كه به نحوی دلالت بر حوادث دوران ظهور داشته باشند.

امام زمان (عج)

ظهور منجی آخر الزمان از جمله مسایلی است كه شیعه و سنی به آن معتقدند و در منابع روایی هر دو، روایات متعددی در این باره وجود دارد.

پیامبر خدا و اهل بیت، نشانه هایی را كه پیش از ظهور حضرت ولی عصر(عج) رخ می دهد، ارائه كرده اند تا مردمی كه در دوران پیش از ظهور زندگی می كنند خود را برای این اتفاق بزرگ آماده سازند و همچنین مردم دوران های دیگر مدعیان دروغین را بشناسند.

یكی از این نشانه ها كه اخبار فراوانی را به خود اختصاص داده، رخدادهای مرتبط با كشور مصر است. ناآرامی های كنونی این كشور و جنبش مردم مسلمان این دیار، نگاه ها را بیش از گذشته به سوی این پیش گویی ها جلب كرده است. چرا كه برخی از این نشانه ها همچون جنبش های پی در پی مردمی در كشورهای عربی و كشیده شدن این حركت های مردمی به كشور مصر، با حوادث كنونی این سرزمین قابل تطبیق است.

اما به راستی آیا حوادث كنونی مصر همان است كه در روایات اهل بیت برای ظهور حضرت ولی عصر پیش بینی شده؟

برای پاسخ به این پرسش، ابتدا باید همه روایاتی را كه در زمینه نشانه های ظهور به دست ما رسیده و به نوعی با مصر در ارتباط است، مورد كنكاش قرار دهیم و نمایی كلی از این دسته از روایات ارائه نماییم. اما مهمتر آن است كه بتوانیم تحلیلی دقیق بر این گروه از روایات، داشته باشیم و نتیجه ای شایسته از آن بگیریم.


حوادث مصر در آستانه ظهور


اگرچه روایات پیش بینی حوادث آینده مصر فراوان است اما تنها بخشی از آنها به عصر ظهور مرتبط می شود. روایات پیش بینی فتح مصر توسط مسلمانان و همچنین روایات غلبه مغربی ها بر مصر كه در دوران انقلاب فاطمیان به حقیقت پیوسته است، از جمله روایاتی است كه ربطی به مساله ظهور ندارند و باید مراقب بود كه ما را به اشتباه نیاندازند و با روایات ظهور درآمیخته نگردند. بنابراین برای جلوگیری از این مشكل تنها به روایاتی مراجعه خواهیم كرد كه به نحوی دلالت بر حوادث دوران ظهور داشته باشند.

با مراجعه و بررسی این دسته از روایات می توان رخدادهای مرتبط با ظهور را به هفت دسته تقسیم كرد كه در نگاه اول، ترتیب روشنی برای این حوادث دیده نمی شود. اما با اندكی تامل می توان به یك ترتیب منطقی اما احتمالی دست یافت.
این اتفاقات عبارتند از:

1ـ حركت انقلابی مردم علیه حاكمان در مصر و دیگر كشورهای عربی

2ـ كشته شدن فرمانروای مصر به دست مردم

3ـ هرج و مرج و نابسامانی در كشور به دلیل فقدان پیشوا

4ـ ورود نیروهای خارجی به مصر

5ـ انقلاب مردی از مصر و ایجاد حركت اسلامی در این كشور

6ـ پیوستن نیروهای خارجی مستقر در مصر به سفیانی

7ـ آمادگی برای استقبال از امام زمان و ورود حضرت به این كشور



1ـ حركت انقلابی مردم علیه حاكمان در مصر و دیگر كشورهای عربی


یكی از نشانه های ظهور، حركت عمومی مردم منطقه و یا مردم كشورهای عربی بر ضد حاكمان است. حاكمانی كه استبداد، زورگویی و ظلمشان چنان مردم را بر آشفته كه جز به كشتن آنان راضی نخواهند شد. شیخ مفید هنگام برشمردن نشانه های ظهور در این باره می گوید:

خُرُوجُ الْعَبِیدِ عَنْ طَاعَةِ سَادَاتِهِمْ وَ قَتْلُهُمْ مَوَالِیهُم. (الارشاد، ج 2، ص 369)؛ بردگان(مردم و پابرهنگان جامعه) از فرمانبرداری بزرگان خود بیرون رفته و آنان را می كشند.

گویا این حادثه بیشتر در كشورهای عربی رخ می دهد و حاكمان این كشورها به خاطر وابستگی به قدرت های دیگر و گرایشات غیر بومی مورد نكوهش مردم قرار می گیرند:

وَ خَلْعُ الْعَرَبِ أَعِنَّتَهَا وَ تَمَلُّكُهَا الْبِلَادَ وَ خُرُوجُهَا عَنْ سُلْطَانِ الْعَجَمِ. (همان)؛ و مردم عرب از قید و بند (ذلت) آزاد می گردند و شهرها را تصرف می كنند و از فرمان پادشاه عجم (غیر عرب یا با گرایشاتی غیر بومی) بیرون می آیند.
امام زمان

بنابر روایتی از امیرمومنان علی(علیه السلام) دایره این جنبش ها و اختلافات به تمامی كشورهای عربی كشیده خواهد شد. از امام علی علیه السلام نقل شده كه در ضمن بیان نشانه هایی از ظهور فرمودند:

... اخْتِلَافٍ فِی كُلِّ أَرْضٍ مِنْ أَرْضِ الْعَرَب. (تفسیر عیاشی، ج 1، ص 64)؛ اختلاف و درگیری در تمامی سرزمین عرب رخ خواهد داد.

نكته پر اهمیت این است كه ظاهرا برخی از این انقلاب های مردمی به ثمر می نشیند و رنگ پیروزی را به خود خواهد دید:

وَ غَلَبَةُ الْعَبِیدِ عَلَى بِلَادِ السَّادَات‏. (الارشاد، همان)؛ نوكران (مردم عادی) بر شهرهاى بزرگان خود غلبه می كنند.

مصر نیز همچنانكه خواهیم گفت از این قاعده در كشورهای عربی مستثنی نخواهد بود و علیه حاكم خود برخواهد آشفت.



2ـ كشته شدن فرمانروای مصر به دست مردم


از روایات ظهور برمی آید كه ناآرامی ها و انقلاب مردمی در كشورهای عربی به مصر نیز كشیده خواهد شد. تا به آنجا كه مردم، فرمانروای خود را خواهند كشت:

وَ قَتْلُ أَهْلِ مِصْرَ أَمِیرَهُمْ. (الارشاد، همان)؛ "مردم مصر، فرمانروای خود را می كشند. "

برخی از منابع اهل تسنن حاكی از آن است كه این حادثه با كشته شدن فرمانروای شام، همزمان خواهد بود:

"قبل از وى فرمانرواى شام و حاكم مصر كشته مى شوند. " (ر.ك: عصر ظهور، ص 158)
ـ هرج و مرج و نابسامانی در كشور به دلیل فقدان پیشوا

یكی از حوادثی كه پیش از ظهور حضرت برای كشور مصر پیش بینی شده است، هرج و مرج و نابسامانی است.

از ابوذر نقل شده كه گفت:

امنیت از مصر رخت بر مى بندد. راوی می گوید به او گفتم: در آن هنگام كه امنیت از دست مى رود، پیشوایى نیست كه آن را فراهم آورد. گفت: خیر، بلكه نظام آن از هم پاشیده مى شود. (كتاب الفتن، نعیم بن حماد، ص 174)

بنابراین ریشه این نابسامانی نداشتن پیشوا و جلوداری است كه بتواند حركت انقلابی مردم را رهبری نماید. این ناامنی و هرج و مرج به آنجا خواهد رسید كه عده ای فرصت طلب از این اوضاع، نهایت سوء استفاده را می كنند و بر قسمتی از این سرزمین سیطره پیدا می نمایند. از امیر مومنان(علیه السلام) درباره نشانه های ظهور نقل شده كه فرمود:

و غلبة القبط على أطراف مصر. (المناقب، ج 2، ص 274)؛ قبطیان بر اطراف مصر غلبه می كنند.
مصر

اما قبطیان چه كسانی هستند؟
در تاریخ می خوانیم كه فرعون و فرعونیان و همچنین جالوت (فرمانروای ستمگری كه نامش در قرآن آمده) از قبطیان بوده اند. بنابراین ممكن است كه مقصود از قبطیان، بازمانده حاكمان فرعونی این سرزمین و یا به طور كلی فرعون صفتان باشد.

البته باید در نظر داشت كه قبطیان كنونی مصر مسیحی اند و جمعیتی حدود 15 میلیونی دارند كه ممكن است، مراد حدیث همین گروه از جمعیت مصر باشد.

اگر مراد از اطراف مصر در این روایت، مرزهای داخلی مصر باشد، نتیجه این خواهد شد كه كمی قبل از ظهور حضرت، نابسامانی و هرج و مرج، عده ای از فرعون صفتان سودجو و یا مسیحیان ضد اسلام را بر شهرهای حاشیه ای این كشور حاكم خواهد كرد.

اما ممكن است مقصود از اطراف مصر، سرزمین های همسایه این كشور نظیر فلسطین، اردن, لیبی یا سودان باشد كه اسیر حاكمانی فرعون صفت می باشند.

ادامه دارد ...

نویسنده:سیدمصطفی بهشتی
منبع: خبرگزاری فارس

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 27 بهمن 1389    | توسط: امین    | طبقه بندی: ظهور و نشانه ‌ها،     | نظرات()

پیروزی نهایی حق بر باطل

 آگاه باشید، قسم به جان كسی كه جان من در دست اوست، این گروه (اهل شام) بر شما پیروز می‌‌شوند، امّا نه ‌‌به ‌‌این ‌‌علّت‌‌ كه‌‌ آنها از شما به حق سزاوارترند؛ بلكه از این جهت كه اینها برای‌‌ به‌‌ دست ‌‌آوردن ‌‌باطل، رهبر و فرماندة خود، سرعت می‌‌گیرند و شما نسبت ‌‌به آنچه كه حقّ من است‌‌، به كندی حركت می‌‌كنید.»


رسول هادیان شیرازی


«وَ قل جاء الحقّ و زهق ‌الباطل انّ ‌الباطل كان زهوقاً؛1
و بگو حق فرا رسید و باطل مضمحل و نابود شد و باطل نابود شدنی است.»

یكی از آرزوهای دیرین بشر، برچیده شدن بساط ظلم و بیدادگری از جامعه ‌‌و حكم‌فرمایی‌‌ صلح ‌‌و آرامش و اجرای ‌‌عدالت ‌‌در سراسر جهان است.

این اندیشه هماهنگ با سرشت انسان است. به همین جهت، هرگاه برای گروهی از ملّت‌ها، زمینة قیام فراهم شده، به مبارزه با حكومت ظلم و جور پرداخته‌‌اند و بسیاری از این مبارزه‌‌ها نتیجه‌‌اش پیروزی اهل حق بوده است. امّا اوّلاً این پیروزی‌ها در گوشه‌‌ای از جهان اتّفاق افتاده است، نه در سراسر جهان و ثانیاً ممكن است، همین گروه حاكم نیز به تدریج از اهداف خود دور شوند و دوباره طاغوتی دیگر بر مردم مسلّط شود.

بنابراین در طول تاریخ مردم تحت ‌‌سیطرة زورمدارانی بوده‌‌اند كه بنای حكومت آنها بر پایة ظلم و فساد و ناامنی پایه‌‌ریزی شده است و به بیان قرآن از قول ملكة سباء
«انّ ‌‌الملوك اذا دخلوا قریة افسدوها و جعلوا اعزّة اهلها اذّلة و كذلك یفعلون‌‌؛2
پادشاهان هنگامی كه وارد منطقة آبادی ‌‌شوند، آن را به فساد می‌‌كشند و عزیزان‌ ‌آن ‌‌را ذلیل می‌‌كنند، كار آنها همیشه همین گونه است.»

در بسیاری از آیات، «قرآن كریم» با قاطعیت تمام نوید تحقّق پیروزی نهایی و فرا رسیدن روزی را می‌‌دهد كه حق در سرتاسر جهان حكم‌فرما، بساط حكومت‌‌ باطل برچیده و صالحان وارث زمین می‌‌شوند. در روایات زیادی نیز كه از فریقین نقل شده، این پیروزی نهایی مربوط به قیام امام مهدی(عج) است.

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 27 مرداد 1389    | توسط: امین    | طبقه بندی: ظهور و نشانه ‌ها،     | نظرات()

عصر زلزله ‌های ویرانگر

 از جمله حوادث آستانه ظهور امام عصر(ع)، رخداد زلزله‌هایی بزرگ است که در رأس آنها می‌توان به زلزله‌های بزرگ شام و دمشق اشاره کرد. روایات فراوان و روشنی دربارة این زلزله وجود دارد به گونه‌ای که برخی از مکان‌ها و خسارت‌های آن و حتّی وقت آن را پیش از ورود سپاهیان غربی مشخص می‌سازد. گرچه از بعضی روایات استفاده می‌شود که سپاه غرب به هنگام وقوع زلزله در دمشق به سر می‌برد.
 
 
محمود مطهری نیا

چنان که آمار جهانی نشان می‌دهد، در بین سال‌های 1000 تا 1800 میلادی؛ یعنی طیّ 800 سال تنها 21 زلزله با قدرت بزرگ روی داده است. در حالی که بین سال‌های 1800 تا 1900، یعنی طی 100 سال، 18 زلزله بزرگ و 50 سال بعد بین 1900 تا 1950، 30 زلزلة بزرگ روی داده است. یعنی تقریباً در طول 50 سال تعداد زلزله‌ها برابر با شمار آنها در طول 850 سال قبل بوده است.1 بین سال‌های 1950 تا 1991، 93 زلزله بزرگ در جهان به وقوع پیوست؛ تقریباً سه برابر و نیم قرن گذشته. این زلزله‌ها موجب مرگ 3/1 میلیون نفر انسان در سراسر کرة خاکی شد. افزایش شدید تعداد زمین لرزه‌ها بسیاری از دانشمندان را متوجّه این موضوع ساخت که زمین به دوره‌ای تازه از حیات خود وارد می‌شود.

راجر بیلهام در نشست اتحادیة علم زمین‌شناسی و ژئوفیزیک دربارة سیر این وقایع اعلام کرد: «واقعیت آشکار این است که در دهه‌های آتی شاهد فجایعی خواهیم بود که تاکنون مانند آنها را ندیده‌ایم. تلفات بیش از یک میلیون، پیش آمد غیرممکنی نخواهد بود. 50 درصد جمعیت یک شهر با زمین لرزه‌ای ساده از دست می‌روند». بیلهام گفت: «با وجود اینکه در دهه‌های اخیر زمین لرزه‌ها در مرکز شهرهای بزرگ جهان روی نداده‌اند، امّا نمی‌توان از ادامه این روند مطمئن بود.»2
آمار تکان دهنده و متحیر کنندة بزرگ‌ترین زلزله‌های تاریخ جهان به خوبی گویای این واقعیت است:

که به این آمار حوادثی مانند زلزلة بزرگ هاییتی را می‌توان اضافه نمود که گاه گفته می‌شود عمدی و محصول پدیده‌ای موسوم به «هارپ» است.

    ریشه‌یابی زلزله در روایات


از رسول اکرم(ص) نقل شده است که فرمود: «هرگاه پنج چیز شایع شود، پنج چیز در میان شما جاگزین شود، هرگاه زنا شایع شود؛ زلزله‌ها ظاهر شود، هرگاه زکات را ندهند، حیوانات بمیرند و هرگاه حکّام در قضاوت جور کنند آسمان باران خود را نگهدارد و هرگاه ربا فاش و شایع گردد، خسف و فرو رفتن به زمین خواهد بود».
باز آن حضرت(ص) فرمود: «هرگاه در امّت من ده خصلت ظاهر شود خداوند ایشان را به ده چیز عقوبت کند». گفته شد: یا رسول الله! آن ده خصلت چیست؟ فرمود: «هرگاه دعا کم کنند بلا نازل شود، هرگاه صدقات (قرض، هدیه، وقف، مطلق قدم‌های خیر و انفاقات خیریه) را ترک کنند مرض‌ها زیاد شود، هرگاه زکات را منع کنند چارپایان بمیرند، هرگاه سلطان جور کند منع باران شود، هرگاه زنا در ایشان بسیار شود، مرگ ناگهانی در ایشان زیاد شود، هرگاه ربا زیاد شود، زلزله‌ها زیاد شود، هرگاه به خلاف آنچه خدا نازل فرموده حکم کنند دشمن ایشان بر ایشان مسلط شود، و هرگاه نقض عهد و پیمان کنند خداوند ایشان را مبتلا به قتل سازد و هرگاه کم فروشی کنند خداوند ایشان را به سال‌های خشک و قحط بگیرد.»
سپس این آیه را تلاوت فرمود: «ظهر الفساد فی البرّ و البحر بما کسبت أیدی الناس لیذیقهم بعض الذی عملوا لعلّهم یرجعون؛3 فساد در دریا و خشکی ظاهر شد به سبب آنچه دست مردم کسب کرده تا اینکه بچشاند ایشان را اثر بعضی از آنچه عمل کرده‌اند، تا شاید برگشت کنند.»4

نوشته شده در تاریخ شنبه 28 فروردین 1389    | توسط: امین    | طبقه بندی: ظهور و نشانه ‌ها،     | نظرات()

چرا اعلام زمان ظهور نهی شده است؟

 در این روزها، نویسندگان زیادی اقدام به مشخّص كردن زمان ظهور امام زمان(ع) كرده‌اند. این خود، نشان‌دهندة اشتیاق و لحظه‌شماری مردم برای زودتر تحقّق یافتن بشارت‌های نبوی(ص) است كه طبق آن، صفحات تاریخ دگرگون می‌شود و جهت حركت بشریّت را از ستم و بی‌عدالتی به سمت عدالت و دادپروری تغییر می‌دهد. این کار، یا از عشق زیادشان به حضرت بقیّـةالله(ع) سرچشمه می‌گیرد یا از ناآگاهی آنها از حقایق واقعی.
 

حقیقتی كه باید بدان توجّه داشت، این است كه ائمة اهل‌بیت(ع) با وجود آنكه بسیار، از امام مهدی(ع) سخن گفته و ویژگی‌های دوران ایشان و نشانه‌های ظهورش را برشمرده‌اند، امّا از بیان زمان ظهور خودداری كرده و حتّی مردم را از مشخّص كردن زمان خاصّی برای ظهور ایشان، نیز نهی كرده‌اند. امامان(ع) به ما دستور داده‌اند، هر كس را که از زمان ظهور خبر می‌دهد، تكذیب كنیم، زیرا زمان ظهور یكی از اسرار الهی است كه خداوند بزرگ، با حكمتی، آن را از مردم پوشیده و پنهان نگاه داشته است.

در زیر برخی نمونه‌های توقیت و تعیین كردن زمان ظهور را بیان می‌كنیم:

1. عبد محمّد حسن، در كتاب خود: «اقترب الظّهور» با استناد به برخی احادیث اهل‌بیت(ع) و تطبیق آن با اوضاع و احوال جهان می‌نویسد: «زمان ظهور امام نزدیك شده است و امام در روز شنبه 10 محرم سال 1429 ق. برابر با 19 ژانویة 2008 م. ظهور می‌كند».  او در كتاب خود، به برخی نشانه‌های پیش از ظهور و زمان روی دادن آن اشاره می‌كند. از جمله:
ـ 18 ژوئن تا 24 ژوئن 2007، بارش بسیار زیاد باران؛
ـ 21 جولای 2007، روز جمعه،‌ روز خروج سفیانی؛
ـ 4 اكتبر 2007، شب جمعه در شب قدر، صیحه و ندای آسمانی با صدای جبرئیل؛
ـ 19 دسامبر 2007، كشتار كوفه به دست سفیانی؛
ـ 3 ژانویه 2008، كشته شدن نفس زكیّه در مكّه؛
ـ 24 ژانویه 2008، خسف بیداء؛
ـ اوّل اكتبر 2008، نزول حضرت عیسی(ع)؛
ـ 17 اكتبر 2008، فتح قدس.

2. جابر البلوشی، در کتاب خود: «ظهور الامام المهدی(ع) عام 2015 م. نبوءةٌ قرآینة» ظهور امام(ع) را در روز شنبه، دهم ماه محرم سال 1437 ق. بر اساس علم اعداد و حروف و با توجّه به آیات قرآن دانسته است. او بسیاری از حوادث ظهور و وقت وقوع آن را بیان كرده است، از جمله:

ـ 2010 م، ترسیم مرزهای همیشگی اسرائیل، خروج آمریكایی‌ها و انگلیسی‌ها از عراق؛
ـ 2014 م، یك سیارة بزرگ به زمین برخورد می‌كند و باعث به وجود آمدن طوفان‌ها، زمین‌لرزه‌ها و سیل‌های زیادی در تاریخ 21/3/2014 می‌شود؛
ـ 1436 ق. خروج سفیانی، خراسانی و یمانی؛
ـ 2018 م، نزول حضرت مسیح(ع)؛
ـ 2019 خداوند ایالات متّحدة آمریكا را با دو طوفان و با یك سیارة كوچك (شهاب سنگ) نابود و ویران می‌كند.

ادامه مطلب
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 2 فروردین 1389    | توسط: امین    | طبقه بندی: ظهور و نشانه ‌ها،     | نظرات()

خروج یمانی؛ نشانه حتمی ظهور

ابوذر یاسری


اشاره:
روایات اهل بیت(ع) از پرچم یمانی، به عنوان پرچم جهاد مسلّحانه با دشمنان قیام‌كنندة آل محمد(ص)، مهدی موعود(ع) نام برده‌اند. رسول اعظم(ص) در حالی كه یمنیان را می‌ستود چنین فرمود: «[ایشان] قومی رقیق القلب و با ایمان راسخ‌اند كه «یاری‌كننده» از آنان است؛ [او] با همراهی هفتاد هزار نفر قیام می‌كند و جانشین من و جانشین وصیّ‌ام را یاری می‌كند».
مقالة حاضر به معرّفی یمانی و دسته‌بندی روایات مربوط به قیام او و بیان اهمیت حركت این شخصیت عصر ظهور می‌پردازد.

اهمیت و جایگاه قیام یمانی

در روایاتی از امامان معصوم ما، به وقوع نهضتی اسلامی در آخرالزّمان در یمن، قبل از ظهور امام عصر(ع) اشاره شده كه هدف آن، یاری آن حضرت و زمینه‌سازی ظهور مبارك ایشان است. در خصوص بررسی سندی و اعتبار حدیثی این دسته از روایات، طبق نقل نویسندة كتاب «عصر ظهور»1 و بنابر آنچه در روایات مربوط به امام مهدی(ع) آمده است، سند تعدادی از آنها صحیح2 و وقوع این قیام حتمی است، و امامان اهل بیت(ع) آن را از جملة پنج نشانة قطعی ظهور مهدی موعود(ع) بر شمرده‌اند. در برخی از روایت‌ها پرچم یمانی هدایت‌بخش‌ترین پرچم‌ها یاد شده؛ تا آنجا كه بر ضرورت پیوستن و دفاع از آن، بیش از پرچم شرقی ایرانی (به رهبری خراسانی) تأكید شده است. آغاز قیام یمانی مقارن شورش سفیانی
ـ اصلی‌ترین دشمن امام مهدی(ع) ـ در ماه رجب قبل از ظهور و محلّ آن صنعا، توصیف شده است. در اینجا به روایات مربوط به قیام یمانی و ویژگی‌های ذكر شده برای آن دقّت می‌كنیم.
الف) از نشانه‌های حتمی ظهور: امام صادق(ع) در بیانی راجع به حتمی بودن علامت قیام یمانی برای ظهور امام عصر(ع) فرمودند: «قبل از قیام قائم(ع) وقوع پنج علامت حتمی است: [خروج] یمانی، سفیانی، صیحة آسمانی، كشته شدن نفس زكیّه و فرو رفتن در بیداء»،3 حضرت امام رضا(ع) نیز در خصوص كسی كه ادّعا می‌كرد، امام زمان(ع) است، فرمودند: «قبل از ظهور، سفیانی، یمانی، مروانی و شعیب بن صالح خواهند آمد، پس او چگونه چنین ادّعایی می‌كند؟»4
ب) شكنندة چشم سفیانی: در سخنی از امام ششم شیعیان نقل شده است كه آن حضرت(ع) ضمن اشاره به جایگاه قیام یمانی، از او به عنوان شكنندة چشم سفیانی ـ دشمن امام مهدی(ع) ـ یاد می‌كنند: «سفیانی كجا خواهد بود؟ و حال آنكه هنوز شكنندة چشم او از صنعای یمن خروج نكرده است».5
ج) هم‌زمانی با سفیانی و خراسانی: حضرت رضا(ع) در سخنی دیگر، حركت یمانی را هم‌زمان با شورش سفیانی و خراسانی در یك سال، یك ماه و یك روز بیان می‌كنند و می‌فرمایند: «خروج سفیانی، یمانی و خراسانی در یك سال، یك ماه و یك روز و ترتیب آنها همچون رشته مهره‌ها پشت سر هم خواهد بود. سختی از هر سو پدید آید، وای بر كسی كه با آنها مخالفت و دشمنی كند».6
د) هدایت‌بخش‌ترین پرچم‌ها: در ادامة روایت پیشین، امام صادق(ع) می‌فرمایند: «در میان درفش‌ها (پرچم‌ها)، هدایت‌گرتر از درفش یمانی وجود ندارد، چون درفش حق است و شما را به سوی صاحبتان دعوت می‌كند».7
ه‍) تخلف از او، جایز نیست: در روایتی كه ذكر شد، امام صادق(ع) در ادامة سخن بیان می‌فرمایند كه، «وقتی یمانی قیام می‌كند، فروش اسلحه به مردم حرام است. پس به سوی او بشتابید كه درفش او درفش هدایت است. بر هیچ مسلمانی سرپیچی از او جایز نیست و اگر كسی چنین كند، اهل آتش است، زیرا او مردم را به حق دعوت می‌كند».8
و) یمانی، پیرو علی(ع): از هشام بن حكم نقل شده است كه چون «طالب حق» خروج كرد، به امام صادق(ع) گفته شد: آیا امیدوارید این شخص یمانی باشد؟ حضرت فرمودند: «خیر، یمانی پیرو علی(ع) است، در حالی كه این شخص از آن حضرت بیزاری می‌جوید».9 نویسندة كتاب «الفجر المقدس و ارهاصات الیوم الموعود»10 یمانی را از فرزندان زیدبن علی الحسین(ع) دانسته است.11

 
 
 نام و نسب یمانی
در نشانه‌های ظهور، ویژگی‌های پیچیده‌ای دربارة شخصیّت رهبر قیام یمانی بیان شده و روایات، در خصوص نام او گوناگون است. در یك سخن، نام او مردّد بین حسن یا حسین آمده12 و در دیگری سعید نامیده شده و او را «نصر» نیز خوانده‌اند.13 دربارة دلیل نامیدن وی به نصر، از رسول اكرم(ص) نقل شده كه زیرا خداوند را یاری می‌رساند.14 چنان‌كه در روایات نخستین این نوشتار، عنوان «منصور» برای او انتخاب شده بود كه به سبب یاری رسانی‌اش نسبت به قیام امام عصر(ع) بود.15 همچنین در روایاتی دیگر به نقل از عبدالله بن عمرو بن عاص از رسول خدا(ص) آمده است كه پدر وی، قریشی است. در كتاب «فتن» ابن حماد آمده است: «ای اهل یمن، می‌گویند كه منصور از شماست. سوگند به كسی كه جانم در دست اوست، پدرش قریشی است و اگر بخواهم (قصد كنم) كه نسب او را تا دورترین جدّش نام ببرم، چنین كنم».16 از این روایت برمی‌آید كه «منصور» صرفاً كنیة یمانی است، نه نام او. به نقل نویسندة كتاب «رایات الهدی و الضّلال فی عصر الظّهور» دلایلی قطعی در دست است كه ثابت می‌كند، رهبر یمانی از اهل بیت(ع) و خصوصاً از نسل امام حسین(ع) است.17

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 4 اسفند 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: ظهور و نشانه ‌ها،     | نظرات()

یمانی و واقعة ظهور كبری

یمانی یكی از اشخاص مهم است كه روایات دوران ظهور، از او ستایش كرده‌اند. در این روایات، پیوسته همراه با نام یمانی، نام یك شخصیت دیگر ذكر می‌شود كه دشمن سرسخت امام مهدی(عج) است. او دست به جنایت‌های زیادی می‌زند و دشمنی زیادی، به ویژه با اهل بیت(ع) و شیعیان دارد و گفته شده او در پی نبش قبر حضرت فاطمه(س) است. نام او سفیانی است.
 
 
 
روایات مربوط به یمانی
پژوهشگران در مورد شخصیت یمانی با دو مشكل اصلی روبه‌رو هستند: 1. كم بودن روایات مربوط به این شخص؛ 2. رمزگونه بودن روایات.

در مورد رمزگونه بودن این روایات، باید گفت كه این مسئله در مبحث ملاحم و فتن امری شایع است و این خود علل مختلفی دارد؛ از جمله اینكه مسئلة تقیه و پوشیده نگاه داشتن حقایق، یكی از علل این امر از جانب راویان بوده است. اهل بیت(ع) به خاطر حفظ جان و دور ساختن خطر‌ها از یمانی با عدم ذكر نام و صفات متمایزكننده‌اش، توجه داشته‌اند مبادا دشمنان با استفاده از آن نشانه‌ها او را شناسایی و نابود كنند. همچنین اهل بیت(ع) نام‌های مختلفی برای این‌گونه شخصیت‌ها برشمرده‌اند تا نیروهای مخالف، نتوانند آنها را شناسایی كنند و به عنوان مثال یمانی در برخی روایات، «قحطانی» نامیده شده و در برخی دیگر المنصور و در برخی دیگر، خلیفة یمانی و در برخی دیگر «پادشاه یمانی» (الملك الیمانی) و در برخی «حارث خراسانی» و در برخی روایات «حسنی» و در برخی دیگر «هاشمی» و در برخی دیگر از روایات «صاحب پرچم‌های سیاه» نامیده شده است.

امّا در مقابل شخصیت‌هایی كه نقش منفی در ظهور دارند، به عنوان خطری كه حقیقت را تهدید می‌كنند، دقیقاً معرفی شده‌اند تا مردم آنها را به خوبی بشناسند و در جرگة یاران آنها در نیایند. به عنوان مثال، در مورد سفیانی در روایات آمده است:

نام او عثمان بن عنبسه است، او اموی است و نسبت او به خالد بن یزید بن معاویه می‌رسد. برخی از روایات هم می‌گویند او حرب بن عنبسـة بن مرة بن كلب بن سلمـة بن یزید بن خالد بن یزید بن معاویه بن ابی سفیان بن صخر بن امیه بن عبدالشمس است.1 برخی روایات نیز قائل به وجود دو سفیانی هستند. با دقت در روایات مربوط به سفیانی متوجه می‌شویم كه ائمه و بزرگان دین، تمایل زیادی به شناساندن این شخص داشته‌اند.


یمانی و نشانه‌های ظهور

نشانه‌ها و علامات ظهور، اهمیّت خاصی در فرهنگ مهدویت دارند، به ویژه اینكه این نشانه‌ها، شخصیت‌های دوران ظهور را به ما می‌شناسانند. این نشانه‌ها در حقیقت یك لطف بزرگ الهی است كه جهان به وسیلة آن خود را برای استقبال از آن رویداد سرنوشت‌ساز و بسیار مهم آماده می‌كند. نشانه‌هایی كه روی داده یا در آینده روی خواهد داد، خود اشاره به این امر دارد كه انسان می‌تواند در زمان‌های مختلف، گرایش‌ها و تفكرات و وابستگی‌های خود را به جریان‌های مختلف مشخص كند و بداند چه در انتظار اوست. یكی از این نشانه‌های حتمی، یمانی است.


یمانی، از نشانه‌های حتمی ظهو
ر
یمانی یكی از اشخاص مهم است كه روایات دوران ظهور، از او ستایش كرده‌اند. در این روایات، پیوسته همراه با نام یمانی، نام یك شخصیت دیگر ذكر می‌شود كه دشمن سرسخت امام مهدی(عج) است. او دست به جنایت‌های زیادی می‌زند و دشمنی زیادی، به ویژه با اهل بیت(ع) و شیعیان دارد و گفته شده او در پی نبش قبر حضرت فاطمه(س) است. نام او سفیانی است. و این اقدامات سفیانی باعث برانگیخته شدن حسّ نفرت مردم از او می‌شود و مردم هر جنبش و حركتی را كه ضدّ سفیانی باشد، را یاری می‌كنند.

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 28 دی 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: ظهور و نشانه ‌ها،     | نظرات()

خراسان، دیار زمینه ‌سازان

 ثوبان روایات کرده است که پیغمبر اکرم(ص) فرمود: «هرگاه دیدید که پرچم‌های سیاه از طرف خراسان (یعنی: از ایران برای نبرد) خارج شد، پس شما به سوی آنها بشتابید اگرچه با دست و زانو (مانند کودکان خردسال) بر روی برف راه بروید زیرا خلیفة خدا، مهدی(ع) در میان آنها یا با آنهاست».1

برای اینکه معلوم شود هدف روایات از مشرق، ایران اسلامی است، چند نمونه از احادیثی را که در رابطه با حرکت پرچم‌های سیاه از خراسان روایت شده و حدود جغرافیایی منطقة قیام زمینه‌سازان را به نحو شایسته‌ای از میان کلیة مناطق شرقی جهان مشخّص ساخته است، در اینجا نقل می‌كنیم:

1. سیّد بن طاووس(ره) در کتاب «الملاحم و الفتن» در مورد خروج پرچم‌های سیاه از خراسان، حدیثی را از رسول خدا(ص) بدین صورت آورده است: ثوبان روایات کرده است که پیغمبر اکرم(ص) فرمود: «هرگاه دیدید که پرچم‌های سیاه از طرف خراسان (یعنی: از ایران برای نبرد) خارج شد، پس شما به سوی آنها بشتابید اگرچه با دست و زانو (مانند کودکان خردسال) بر روی برف راه بروید زیرا خلیفة خدا، مهدی(ع) در میان آنها یا با آنهاست».1

یوسف بن یحیای شافعی، صاحب کتاب «عقدالدرر» پس از آنکه این حدیث را از رسول گرامی اسلام نقل و مدارک و مآخذ آن را ذکر کرده است، دربارة معنای این جمله، از حدیث پیغمبر اکرم(ص) که فرموده است: «زیرا خلیفة خدا، مهدی(ع) در میان آنهاست»؛ می‌نویسد: «ممکن است معنای آن جمله این باشد که صاحبان آن پرچم‌ها قدرت و سلطه‌ای به دست می‌آورند و زمینة حکومت و سلطنت حضرت مهدی(ع) را فراهم می‌آورند».

2. جلال الدین سیوطی، در کتاب «الحاوی للفتاوی» در مورد خروج پرچم‌هایی سیاه از خراسان و اهداف صاحبان پرچم‌ها در روایتی از ابوهریره از رسول خدا(ص) چنین آورده است: «پیغمبر اکرم(ص) فرمود: پرچم‌های سیاهی از خراسان (برای نبرد) بیرون می‌آید که هیچ چیز نمی‌تواند جلو آنها را بگیرد تا اینکه در بیت المقدّس نصب می‌شود».2

آنگاه سیوطی دربارة این پرچم‌ها چنین می‌نویسد: «ابن کثیر دربارة این پرچم‌ها گفته است كه این پرچم‌ها نه آن پرچم‌های سیاهی است که ابومسلم خراسانی با آنها آمد و دولت بنی‌امیه را سرنگون ساخت بلکه این پرچم‌ها، پرچم‌های سیاه دیگری است که برای یاری دادن و ملحق شدن به مهدی(ع) می‌آیند و قیامشان به قیام حضرت مهدی(ع) متّصل است».

3. در «غیبت» نعمانی دربارة خروج پرچم‌های سیاه از خراسان، حدیثی از امیرالمؤمنین(ع) بدین صورت نقل شده است: «امام باقر(ع) فرمودند که، از امیرالمؤمنین(ع) دربارة این آیة شریفة: «فاختلف الأحزاب من بینهم»3 سؤال شد، حضرت فرمودند: با دیدن سه علامت منتظر فرج باشید. عرض شد: یا امیرالمؤمنین(ع) آن سه علامت چیست؟ فرمود: یکی اختلافی است که در میان شامیان، یعنی اهل شام، پیدا می‌شود، و دیگری آمدن پرچم‌های سیاه از خراسان است، و سومی وحشتی است که در ماه مبارک رمضان پدیدار می‌گردد.

عرض شد: یا امیرالمؤمنین، وحشت در ماه رمضان چیست؟ فرمود: مگر نشنیده اید گفتار خدای تعالی را که در قرآن کریم می‌فرماید «و إن نشأ ننزّل علیهم من السّماء آیةًً فظلّت أعناقهم لها خاضعین؛4 اگر بخواهیم نشانه‌ای از آسمان برای آنها می‌فرستیم که گردن‌هایشان در برابر آن کج شود و خاضع گردند». نشانة آن صدایی است که از آسمان شنیده می‌شود به طوری که دختران پشت پرده را از خانه بیرون می‌کشد، خفتگان را بیدار می‌کند و اشخاص بیدار را هراسناک می‌گرداند».5

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 11 آذر 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: ظهور و نشانه ‌ها،     | نظرات()

سفیانی و قرقیسیا در گذر تاریخ

همچنین آن حضرت در فرازی از یك حدیث طولانی فرمود: «لشكر سفیانی از قرقیسیا عبور می‌كند، در آنجا به نبرد می‌پردازد و 100 هزار نفر از سركشان و ستم‌پیشگان را به قتل می‌رساند». امام صادق(ع) در این رابطه فرمود: «برای خداوند منّان فراخوان همگانی و سفرة گسترده‌ای در قرقیسیا هست، كه منادی از آسمان بانگ برمی‌آورد: هان! ای مرغان هوا و ای درندگان صحرا، برای سیر شدن از گوشت ستمگران سركش بشتابید».
 


گفت‌وگو با حجّت‌الاسلام و المسلمین علی‌اكبر مهدی‌پور


اشاره:
در شمارة 98 موعود گفت‌وگویی پیرامون «شام در گذر تاریخ» با استاد گرامی حجّت‌الاسلام و المسلمین جناب آقای مهدی‌پور، محقّق و نویسندة ارجمند ترتیب داده بودیم كه تقدیم خوانندگان شد. در ادامة موضوع، در این شماره، مبحث قرقیسیا و فرجام سفیانی را پی می‌گیریم. پیشاپیش از اینكه استاد محترم، ما را به حضور پذیرفتند از ایشان سپاسگزاریم. در این شماره گفت‌وگویی پیرامون «قرقیسیا» داریم كه از شهرهای شامات، در شمال سوریه و محلّ وقوع بزرگ‌ترین نبرد جهانی در آستانة ظهور می‌باشد.

  •  لطفاً در آغاز گفت‌وگو اشاره‌ای به مفهوم واژة «قرقیسیا» و موقعیّت جغرافیایی این منطقه داشته باشید.
 قرقیسیا معرّب «كركیسیا»؛ به نوعی اسب تازی گفته می‌شود، كه در عربی به آنها «حلّاب» گویند.1
قرقیسیا شهری در شمال سوریه، در طول جغرافیایی 64 درجه و 45 دقیقه و عرض جغرافیایی 35 درجه، ـ براساس تحدید بطلمیوس ـ است.2 این شهر در شش فرسخی رَحبة مالك بن طَوْق، در نزدیكی «رَقّه» در استان الجزیره، بر كرانة رود خابور قرار دارد.3 خابور بزرگ‌ترین رودخانة الجزیره است، كه از دو طرف كوه «قراجه داغ» واقع در جنوب دیار بكر تركیه سرچشمه می‌گیرد. این رود پس از عبور از بستری به طول 350 كیلومتر در محلّ قرقیسیا به فرات می‌ریزد.4
قرقیسیا در 35 كیلومتری جنوب شرقی «دیر»5 بر كرانة غربی فرات، در محلّ التقای فرات و خابور قرار دارد.6

  •  این شهر از چه زمانی بنا شده، چه پیشینة تاریخی دارد و موقعیّت فعلی آن چگونه است؟
 سابقة تاریخی قرقیسیا به دوران سلاطین داستانی پیشدادی می‌رسد.7 این شهر كه قبلاً «كركیسیون» نام داشت، در سال 363 میلادی تحت حاكمیّت سلاطین ایرانی بود و لذا به نام «قرقیسیا» فرزند «تهمورث» به قرقیسیا تغییر نام داد.9

به سال 16 ق. سعد بن ابی وقّاص سپاهی به فرماندهی عمرو بن مالك زهری به هَیْت و قرقیسیا فرستاد. به سال 19 ق. عیاض بن غنم، الجزیره را فتح كرد و حبیب بن مسلمه را به قرقیسیا فرستاد. اهالی قرقیسیا بدون جنگ و خونریزی به آغوش اسلام آمدند و حبیب «عمیر بن سعد» را به عنوان والی قرقیسیا تعیین كرد.10 مردم قرقیسیا با معارف اسلامی آشنا شدند و آنجا را مركز نشر تعالیم اسلامی قرار دادند، محدّثان و حافظان بسیاری در این شهر پرورش یافتند كه اسامی شماری از آنها را سمعانی آورده است.11

هنگامی كه معاویه با خاندان عصمت و طهارت به مخالفت برخاست و بر فراز منبر، صریحاً امیرمؤمنان(ع) را سبّ كرد، جمعی از دوستداران اهل بیت(ع) به سوی قرقیسیا مهاجرت كردند، كه از آن جمله بود: عدیّ بن حاتم، جریر بن عبدالله بجلی و حنظلـة الكاتب.12 محدّثان منسوب به قرقیسیا را با عناوینی چون: قرقسانی، قرقسایی13 و قرقسیانی می‌خوانند.14

قرقیسیا در صدر اسلام، شهری آباد و فرهنگی بود و در سفرهای بازرگانی بین شام و عراق نقش مهمّی ایفا می‌كرد.15

از اینكه سمعانی در قرن ششم، یاقوت و ابن اثیر در قرن هفتم از آن به عنوان «شهر» یاد كرده‌اند معلوم می‌شود كه تا آن زمان موقعیّت شهری قرقیسیا محفوظ بوده است، ولی بعدها به كلّی ویران شد و اینك قصبه‌ای بر ویرانه‌های آن به نام «ابوسرای» وجود دارد.16

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 11 آذر 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: ظهور و نشانه ‌ها،     | نظرات()

فلسطین

اشاره:
آنچه که در مجامع بین‌المللی به عنوان «فلسطین» شناخته شده، نوار غزه و کرانة باختری است و سرزمین‌های اشغال شده توسط صهیونیست‌ها تحت عنوان اسرائیل شناخته می‌شود. امّا با توجه به اعتقاد ما مبنی بر اینکه صهیونیست‌ها سرزمین فلسطین را اشغال کرده‌اند هرگاه در ضمن این مقاله کلمة فلسطین به کار برده شود منظور تمام خاک فلسطین پیش از تقسیم است. به امید روزی که فلسطین تمامیّت ارضی خود را باز یابد و اسرائیل از نقشة جهان محو گردد. إن‌شاءالله

جغرافیای فلسطین

فلسطین منطقه‌ای عربی است که از طرف غرب به دریای مدیترانه؛ از طرف شمال، به جمهوری لبنان؛ از جانب شرق به نهر اردن و جمهوری سوریه و از ناحیة جنوب، به شبه جزیرة سینا که قسمتی از مصر است، محدود می‌باشد.1 وسعت تمام فلسطین 27024 کیلومتر مربع است. 2 از رودهای فلسطین می‌توان رودهای اردن، المقطع و العوجا را نام برد. فلسطین دارای سه دریاچه به نام‌های حوله، دریای مرده و طبریه است. دریای مرده دارای املاح زیادی است که مهم‌ترین آنها «پتاس» است. همچنین این دریاچه از نظر مواد منگنز، سدیم و برومین بسیار غنی است. دریاچة طبریّه نیز نقش مهمّی در حوادث آخرالزّمان دارد که به آن خواهیم پرداخت. این کشور در منطقة معتدل واقع است، ولی آب و هوای آن در همة نقاط یکسان نیست. 3

اماکن مذهبی

در شهر بیت‌المقدّس، اماکن وجایگاه‌های مقدّس، فراوان است. مهم‌ترین جایگاه‌های مقدّس از نظر مسلمانان، مسجدالاقصی ومسجدالصّخره است. فاصلة مسجدالاقصی از مسجدالصّخره، حدود پانصد متر می‌باشد و پیرامون آنها مجموعه‌ای از اماکن وجایگاه‌های مقدّس قرار دارد. به همین دلیل، تمام این منطقه را که بیش از صد هزار متر مربع است، «حرم شریف» می‌گویند. پس از آنکه مسلمانان در سال پانزدهم هجری، بیت‌المقدّس را فتح کردند، ساختمان اصلی مسجدالاقصی را بنا نمودند. در آن زمان که مسلمانان وارد شهر بیت‌المقدّس شدند، از پرستش‌گاه و اماکن مقدّس قدیمی تقریباً چیزی به جا نمانده و در اثر گذشت زمان و حوادث مختلف از بین رفته بود. به همین دلیل، مسلمانان پس از تحقیق، محلّ اصلی پرستش‌گاه حضرت سلیمان را یافتند و مسجدالاقصی را در آن محل بنا کردند. 4 در بیت‌المقدّس ابواب گوناگونی وجود دارد، که هریک به نوعی با زندگی پیامبران ارتباط داشته است. مانند «باب التوبه» که خداوند توبة حضرت داوود(ع) را در آنجا پذیرفت. «باب السّکینه» که محراب حضرت مریم(س) دختر عمران در آنجا واقع است، نیز جایگاه مقدّسی است که فرشتگان برای مریم(س) میوة بهشتی آوردند.5 همچنین محراب زکریّا(ع) که فرشتگان تولّد یحیی(ع) را به وی بشارت دادند.6

نگاهی به گذشتة فلسطین

حدود 2500 سال قبل از میلاد، چند قبیلة سامی، به منطقة فلسطین فعلی مهاجرت کردند و در آن سکنا گزیدند که بعدها «کنعانیان» نامیده شدند. تقریباً 1805 سال قبل از میلاد، حضرت ابراهیم خلیل(ع) از شهر «اور» عراق به سرزمین کنعان (فلسطین) مهاجرت فرمودند. در همین جا حضرت اسحاق متولد شد و از اسحاق، حضرت یعقوب به دنیا آمد و به اسم «اسرائیل» نامیده شد. یهود را به جهت انتساب به حضرت یعقوب، بنی اسرائیل می‌نامند.7 این آغاز عصر عبرانیان در فلسطین است. در این عصر فلسطین عرصة تاخت و تاز و کشمکش‌های فراوان بود؛ تا اینکه در سال 70 میلادی «تیتوس» فرزند امپراتور روم با هشتاد هزار سرباز، اورشلیم را محاصره کرد و پس از چند روز مقاومت یهودیان، سرانجام رومیان فاتح شدند و قوم یهود دوباره آواره گشت. در زمان خسرو دوم ساسانی میان امپراتوری ایران و روم جنگ درگرفت که به پیروزی ایرانیان انجامید و اورشلیم فتح شد امّا پس از مرگ خسرو پرویز این سرزمین دوباره به دست مسیحیان افتاد.8
در زمان خلیفة اوّل، وی سپاهی را روانة سوریه و فلسطین کرد که با درگذشت او، در زمان خلیفة دوم، سوریه و بیت‌المقدّس به دست مسلمانان افتاد. اهالی شهر مقاومت زیادی کردند امّا طولانی شدن محاصره، مشکل غذا و... آنان را مجبور به تسلیم کرد و قرارداد صلح منعقد شد. از آن زمان فلسطین در دست مسلمانان بود.9
از سال 1095میلادی با تهاجم اروپاییان علیه مسلمانان، جنگ‌های صلیبی آغاز شدکه حدود دو قرن ادامه یافت. اگرچه این جنگ علت‌های گوناگونی داشت امّا مورخان یکی از علت‌های آن را مسئلة فلسطین و شهر بیت‌المقدّس ذکر می‌کنند.10 علاوه بر عامل مهم و اساسی عواطف مذهبی، عوامل دیگری هم ایجاب می‌کرد که مردم اروپا این دعوت را بپذیرند: ارتشی‌ها به امید فتح وکشورگشایی، تجّار و کسبه به آرزوی درآمد سرشار و مجرمان زیادی برای گرفتن عفو و بخشش.11 صلیبی‌ها پس از نبردی سخت و محاصرة طولانی بیت‌المقدّس، وارد شهر شده، دست به قتل عام زدند و همه چیز را به عنوان غنیمت غارت کردند. در مراحل پایانی جنگ دوم صلیبی، صلاح‌الدّین ایّوبی صلیبیون را تار و مار کرد و بیت‌المقدّس را باز پس گرفت. پس از هفتمین جنگ صلیبی و مرگ آخرین پادشاه سلسلة ایّوبی، ممالیک حدود سه قرن زمام امور را در دست گرفته، بیت‌المقدّس را نیز در اختیار داشتند. آنها با سپاه مغول جنگیدند و آنها را شکست دادند و بازماندگان صلیبی‌ها را در عکّا نابود ساختند.12 تا اینکه سلطان سلیم عثمانی به شهر‌های فلسطین حمله برد و آنها را تصرّف کرد و فلسطین به حوزة حکومت عثمانی درآمد.13

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 10 آذر 1388    | توسط: امین    | طبقه بندی: ظهور و نشانه ‌ها،     | نظرات()
Reba.ir
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو